تعریف شرکت نسبی

شرکت نسبی شرکتی است برای امور تجارتی تحت اسم مخصوصی بین دویا چند نفر تشکیل میشود ودر این شرکت مسئولیت هریک از شرکاء به نسبت سرمایه ای است که در شرکت گذاشته است.

شرکت نسبی همانند شرکت تضامنی میباشد با این تفاوت که در شرکت تضامنی شرکاء در مقابل طلبکاران متضامنا مسئول بدهی ها و قروض شرکت هستند ولی در شرکت نسبی اگر دارایی شرکت نسبی برای تادیه تمام قروض شرکت کافی نباشد هریک از شرکاء به نسبت سرمایه ای که در شرکت داشته مسئول تادیه قروض شرکت می باشند.

شرکت نسبی ازجمله شرکت های شخص محسوب میشود به این دلیل که در آن شخص شرکاء شهرت و اعتبار دارد و دارایی آنها مورد توجه بوده و در وضع و اعتبار شرکت موثر میباشد.شرکت نسبی یک شرکت تجاری است است که تنها در حقوق ایران ملاحظه میشود و در حقوق اروپایی وجود ندارد.

قواعد حاکم بر شرکت نسبی تلفیقی از قواعد حقوق مدنی و قواعد حقوق تجارت در مورد شرکت تضامنی است.خصوصیت عمده و مهم آن این است که در آن مسئولیت شرکاء در قبال اشخاص ثالث به نسبت سهم الشرکه آنهاست.

شرکت نسبی نوعی از قسم شرکت هایی است که ضمانت شرکاء در آن الزاما باید رعایت گردد.در صورتی که نام شرکت بر نام تمام اعضای شرکت نباشد بعد از اسم شریک یا شرکایی که قید شد عبارتی از قبیل (شرکاء) و یا (برادران) ضروری میباشد.

قید عبارت (شرکت نسبی) برای این میباشد که شخص های خارج از شرکت متوجه به نسبی بودن مسئولیت شرکاء گردند.شرکت نسبی با تنظیم نمودن شرکت نامه و منعقد کردن عقد آن و پرداخت تمام سرمایه تشکیل میگردد وتا زمانی که همه ی سرمایه پرداخت نشده باشد نمیتوان شرکت را تشکیل داد.

در شرکت نسبی ممکن است سهم الشرکه نقدی یا غیر نقدی باشد ولی در هر حال سهم الشرکه که نقدی باشد باید در حین شروع به کار شرکت پرداخت شود و سهم الشرکه غیر نقدی ممکن است جنس یا کارخانه یا امتیاز و یا کار اعضای شرکت باشد به تراضی تمام شرکا باید تقویم و ارسال گردد.

در شرکت نسبی اداره ی شرکت معمولا با اعضای شرکت خواهد بود وممکن است مدیر شرکت از خارج انتخاب گردد و تعداد آنها ممکن است یک یا چند نفر باشند اما در هر حال مسئولیت مدیر شرکت در مقابل اعضای شرکت همان مسئولیتی است که وکیل در مقابل موکل خود دارد.حدود و اختیارات مدیریت شرکت معمولا در اساسنامه تصریح میگردد.

در شرکت نسبی اقداماتی که مدیران در اموری که در آنها اختیاری ندارند برای شرکت الزام آور نمیباشد و اگر در اثر چنین عملی ضرر و زیانی متوجه شرکت شود مسئول آن خواهد بود ولی اگر شرکت در اثر اقدام های عادی مدیر که اصولا جز اختیارهای او میباشد دچار ضرر و زیان گردد مسئولیتی متوجه مدیر نخواهد بود.

در شرکت های سهامی هیچ شریکی نمیتواند سهم الشرکه خود را به دیگری انتقال دهد مگر با رضایت کلیه شرکاء و نکته مهم این است که پس از انتقال هرکس به عنوان شریک ضامن در شرکت نسبی موجودی داخل شود به نسبت سرمایه ای که در شرکت سپرده گذاری میکند مسئول بدهی ها و قرض ها هم خواهد بود که شرکت قبل از ورود او داشته حتی اگر در نام شرکت تغییری داده شود یا نشود…اقراری خلاف این ترتیب نسبت به اشخاص ثالث بلااثر است.

تا زمانی که شرکت های نسبی به انحلال نرسیده باشند مطالبه قرض های شرکت باید از خود شرکت تامین شود.پس از منحل شدن شرکت نسبی طلبکاران میتوانند به هریک از اعضای شرکت نسبت به سرمایه ای گذاشته اند مراجعه کنند.

پاسخ دهید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *